CLOSE WINDOW

D4219
Wylie
།[་]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སནྟ་ནཱ་ནྱ་ཏ་ར་སིདྡྷི་ནཱ་མ་པྲ་ཀ་ར་ཎ། བོད་སྐད་དུ། རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རང་ལུས་བློ་སྔོན་འགྲོ་པ་ཡི། །བྱ་བ་མཐོང་ནས གཞན་ལ་དེ།།འཛིན་ཕྱིར་གལ་ཏེ་བློ་ཤེས་འགྱུར། །སེམས་ཙམ་ལ་ཡང་ཚུལ་འདི་མཚུངས། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་བྱ་བ་དང་། བརྗོད་པ་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དག་མཐོང་ནས། གཞན་ལ་དེ་དག་མཐོང་བས་གཡོ་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་ བྱེད་ན།ཚུལ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་ལ་ཡང་མཚུངས་པས། སེམས་ཙམ་དུ་སྨྲ་བས་ཀྱང་གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་ནུས་ཏེ། དེ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གཡོ་བའི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ལུས་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་ བུ་དག་ཡོད་པར་མི་འདོད་དོ།།གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ཤེས་པའི་བྱེད་པ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་རུང་ངོ་ཞེ་ན། འདྲ་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ཏེ། ཕ་རོལ་པོས་ཀྱང་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དེ་དག་ནམ་ཡང་མ་མཐོང་ པས་དེས་ཀྱང་དེ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་གཞན་ལ་ཡོད་པ་དག་གི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མི་རུང་། རང་གི་ཀུན་ནས་སློང་བའི་སེམས་སོ་སོར་ཡང་དག་པར་མྱོང་ བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་།བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཡང་བདག་ཉིད་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་ནི་དེ་དང་འདྲ་བར་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་བས། རྒྱུ་མཚན་གཞན་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞན་ལ་ ཡང་རང་གི་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་མེད་པས་འདྲ་ལ།རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དག་ཀྱང་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པའི་སྣང་བས་ཡིན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཁ་ཕྱིར་པ་ལྟས་པའི་ སྣང་བ་དག་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པའི་སྣང་བ་དག་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཁོ་ནར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད་ཅེ་ན། རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་ཆད་པ་དང་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་སྣང་བས་ བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཤེས་པ་དག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཡོ་བ་ཉིད་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་སྣང་བ་དག་ཀྱང་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་རྣམ་ པར་མ་ཆད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་གཡོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རྣམ་པར་ཆད་པ་ལ། ཡང་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文文献：
[梵文题目] Santanānyatarasiddhi-nāma-prakaraṇa
[藏文题目] རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པ
[汉译题目] 《他相续成就论》
顶礼文殊童子！
以自身智为前导，
见到诸行为之后，
为知他人亦具此，
唯识宗中理相同。
若见到自身的行为和言说是以心的活动为前导，而后通过见到他人的这些活动来推断其心的活动，这种方法在唯识宗中也同样适用。因此，唯识论者也能推断他人的心识。他们并不认为存在没有其他心识活动差别的身语表现的这种认识。
若说因为未见到他人心识的作用而不能推断他人，这是不对的。因为相似的缘故，对方也从未见过以他人心识为前导的那些活动，那么他们也就无法知道这些。
若说自己的心不能作为存在于他人的标准，因此能知他心，这又是为什么呢？因为没有各别真实体验自己的发动心，又因为见到以自心为所依的，如果那些也是如此的话，就应该观察到与此相似，但见到并非如此，所以是由其他原因所成就。
对他人来说，也同样没有真实体验自己发动的心，而显现为表业的认识是以自心活动为因的那些，也是由内向显现而了知的缘故，外向显现则是从其他原因而生。
若问为何不承许外向显现完全无因？若是无因，则一切都将成为无因。通过显现的间断与不间断所作的差别，并不能区分认识等的原因活动的差异。因此，不间断的显现也将成为无因，因为没有差别。所以，具有不间断显现差别的特征并非以活动为前导。那么是什么呢？即使在间断中，也只是显现为行为的差别而已。

།མདའ་དང་རྡོ་འཕངས་པ་དང་། སྒྱོགས་དང་སྤྲུལ་པ་དང་། གཞན་གྱིས་རབ་ཏུ་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་ པའི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བ་ཅན་རྣམས།ཡུལ་ཆད་པར་སྣང་ཡང་གཡོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པ་ཡིན་ཡང་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདིར་བྱ་བའི་ ཁྱད་པར་ཙམ་གྱིས་གཡོ་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་རིགས་སོ།།དེ་ལ་འགའ་ཞིག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན། འགའ་ཡང་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྤྱི་ནི་གཡོ་བའི་སྤྱི་ རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དམིགས་ལ་བདག་ཉིད་ལ་གཡོ་བ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ལ་གཡོ་བ་རྟོགས་པ་ལྟར། བྱ་བར་སྣང་བ་དམིགས་པ་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཕ་རོལ་པོ་ཡང་གཞན་གྱི་བརྗོད་པ་དང་བྱ་བ་དག་རྒྱུ་མཚན་ མེད་པར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད་དེ་འདི་ནི་མཚུངས་སོ།།དེས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་གཉིས་ནི་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བརྗོད་དགོས་སོ། །ཕ་རོལ་པོ་ཡང་དེར་སྣང་བ་དག་ལ་དེ་དང་འདྲ་པར་སྨྲ་བར་འགྱུར་བས་འདི་དག་ནི་ ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་དེར་སྣང་བ་དག་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་ན། རྨི་ལམ་གྱི་ལ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྨྲ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་མཚུངས་ཏེ། ཕ་རོལ་པོ་ཡང་རྨི་ལམ་ན་གཞན་གྱི་བྱ་བ་དང་ཚིག་དམིགས་པ་དག་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ ཡིན་པར་ཅི་སྟེ་མི་སྨྲ།གལ་ཏེ་དེ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་མཚུངས་ན་ཅི་སྟེ་མེད། གལ་ཏེ་མི་གཉིད་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའི་ཕྱིར། དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། ཕ་རོལ་པོའི་ལྟར་ན་ཡང་། དེ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་ གཞན་གྱི་དབང་གིས་སྟོང་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཤེས་པ་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུད་གཞན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་པོ་ལ་བསྔོ་བའི་ཕྱིར། ལུང་དང་རིགས་པ་དང་བྲལ་ བའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་རྟེན་པར་བྱེད་ན་ནི།ཕ་རོལ་པོ་ཡང་དེ་གཞན་གྱི་དབང་ཅན་དུ་འདོད་པ་ལ་སུ་ཡང་ཟློག་པར་མི་བྱེད་དོ། །འདི་འབའ་ཞིག་གི་ལྟར་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་གཞན་དབང་ཅན་ཡོད་པ་ ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ།ཁྱད་པར་ནི་མངོན་སུམ་དང་བརྒྱུད་པ་འདི་ཡོད་དོ། །རེས་འགའ་ནི་རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཡོད་པ་མངོན་སུམ་དེ་རྒྱུད་གཞན་གྱི་དབང་ཅན་དུ་འདོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ལྷ་ལ་སོགས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་རྨི་ལམ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

我来为您翻译这段藏文：
射箭、投石、弩机、幻化以及被他人驱动等这些显现为特殊行为的事物，虽然显现为间断的对境，但是以活动为前导；而其他所作的活动等虽然是不间断的，却不是以此为前导。因此，在此仅由行为的差别而了知活动是合理的。
如果有些不是以此为前导，那么由于无差别的缘故，任何也不会成为以此为前导。因此，行为差别的共相能够了知活动的共相。
在此，如同虽然观察到行为而未观察到自身的活动，却能了知他人的活动一样，对于显现为行为的观察也是如此。对方为何不承认他人的言说和行为是无因的呢？这是相同的。
因此，必须说明这两者必定是以活动为因，若无此则不会产生。对方对于彼等显现也会作如是说，所以这些是互无差别的。
若问：当说彼等显现是以活动为因时，为何不说梦中也是如此？一切都相同，对方为何不说梦中所见他人的行为和语言也是以活动为因？
若说因为彼等不存在，那么在观察相同的情况下，为何不存在？若说因为为睡眠所障，所以产生离实境的识，那么按照对方的观点，正因为如此，也会产生离他相续的识。
若说在梦中识也具有对境，且当时所观察的也确实是他相续，那么如果依止于这种违背教理、不是善辩者的说法来回答对方，则谁也不能遮止对方承许彼为他缘。
仅就此而言，如是一切识确实都是他相续所缘，差别只在于直接与间接而已。有时在梦中也确实承许有直接的他相续所缘，因为通过天等的加持而见梦的缘故。

།དེ་བས་ན་འདིའི་ འདི་ནི་རྒོལ་བ་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རེ་ཞིག་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་དེ་ཅི་སྟེ་རྟོགས་པར་བྱེད། སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ནི་སེམས་གཞན་ལ་ཡང་འདྲ་བས་ཅི་སྟེ་རྟོགས་པར་མི་བྱེད། གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་བྱ་བ་ དེ་རང་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་རང་གི་རྒྱུད་རྟོགས་པར་བྱེད་ན་ནི།མི་དམིགས་པས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟགས་ནི་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་དེའི་ཚེ་གཞན་གྱི་སེམས་ལས་ནི་བྱ་བའོ། །བྱ་བ་ལས་ནི་ཤེས་པའོ། །ཤེས་ པ་ལས་ནི་དེ་རྟོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་བརྒྱུད་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ།བྱ་བར་སྣང་བ་གཞན་གྱི་སེམས་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་འདི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་རྟོགས་པ་ནི་ཐ་མར་ཡང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཡོ་བ་ཙམ་ གྱིས་སྤྱི་ནི་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པའི་ཤེས་པ་སྤྱིའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ནི་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པར་འཇུག་ལ། གཞན་ནི་གཞན་དུ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་འདི་ནི་ཕལ་ཆེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ ཡིན་ནོ།།འདི་དག་གི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་དེ་ནི་གཉིད་ལོག་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་དང་གཞན་ན་ཡང་མཚུངས་སོ། །འཁྲུལ་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ཉེ་བར་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ གཡོ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་དེ་དག་ཁོ་ན་རེས་འགའ་གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པས་བར་དུ་ཆོད་ཀྱང་འཇུག་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་གྱི།ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་གཏན་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་གནས་ སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།བྱ་བས་གཡོ་བ་རྟོགས་ན་ནི། གཉིད་ལོག་པ་དང་། གཞན་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ནི་ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་གཡོ་བ་མེད་པར་ཡང་བྱ་བ་དམིགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་གྱི་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བྱ་བས་ནི་གཡོ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་ན་འཁྲུལ་བའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་བྱ་བ་ཡང་མེད་དོ་། །དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཤེས་པ་འབྱུང བའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ།

因此，这里并非依赖于不善辩者。首先，为何仅凭行为就能了知心识？因为是心识的果。若因为是其果而能了知，由于对他人的心识也相同，为何不能了知？
再者，如果行为仅因自身存在就能了知自相续，那么通过不观察也应能如是了知。若说因为标志依赖于认识故不成，那么此时从他心生行为，从行为生认识，从认识生了解，这样的次第有何用？显现为行为的认识唯是从他心所生的有法，正是能了知此，因为即使最后也依赖于此。
仅由活动的共相是行为和言说的认识共相之因，所以能了知果的因。其中，以自身活动为因的是内向运作，其他则相反，这种差别是就大多数情况而言。
这些因果的本质在睡眠等状态及其他情况下也是相同的。在迷乱状态中，由于依靠如自身般的特殊缘故，那些由他人活动等为因而生起的识的习气，有时即使被他人加行等所间断，仍能获得运作，但并非完全无有加行。
因此，在一切状态中，都应当仅由行为等表业推断心的活动。如果由行为了知活动，则在睡眠及其他状态中也应能了知。否则就永远不能了知，因为即使无他人活动也会生起行为的观察。
会生起观察，但并非行为。若由行为了知活动，则在迷乱状态中也无行为。因为生起离境之识，故无过失。

།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐ་སྙད་གདགས་པ་མཚུངས་པ་ལས་རེས་འགའ་ནི་ཤེས་པ་དོན་གྱིས་སྟོང་ངོ་། །གཞན་ནི་གཞན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དབང་འདི་ག་ལས་ཐོབ། གལ་ཏེ་གཉིད་ལ་སོགས་པས་གནས་སྐབས་འགྱུར་ བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་འདི་ལྟ་བུ་སྲིད་པ་ཡོད་ན་མ་རིག་པས་དཀྲུགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འབྱུང་དུ་ཟད་མོད། དེ་ལྟ་ན་ནི་དོན་གཞན་དུ་སྨྲ་བ་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་གླགས་། དུ་མ་སྔ་བར་མི་ནུས་པ་ཅན་ཚེགས་ཆེན་པོ་ཅན་འདི་ལན་གདབ་པ་གཅིག་གིས་ངེས་པར་ ཆོམས་པར་འགྱུར་རོ།།ཅི་ག་དེ་དག་མཐོང་བས་ལུས་དང་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དག་ལས་རབ་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། རྒྱུད་གཞན་དང་འབྲེལ་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དག་ནི་གཞན་གྱི་རྣམ་ པར་རིག་བྱེད་དག་ཡིན་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་སྣང་བའི་ཤེས་པས་ཀུན་ནས་ སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ནི་མི་ཟེར་རོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དག་ནི་བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ། ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་སྐྱེས་པ་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ ནོ།།ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ཀྱང་དེ་དག་གི་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། རྒྱུད་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་དག་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པས་བསྐྱེད་པ་དེ་དག་ལ་འབྲེལ་བ་དེས་ཀྱང་ཉེ་བར་གདགས་པས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དག་ ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།བདག་དང་གཞན་ལ་རང་རང་གི་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་མོད་ཀྱི། རབ་རིབ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུའི་བག་ཆགས་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ལས་དོན་གཅིག་འཛིན་པར་ངེས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།རྒྱུ་གཅིག་ལས་སྐྱེས་པས་རང་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དག་ལ་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་ཉེ་བར་འདོགས་སོ། །ཅི་སྟེ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་དེ་དག་ གཞན་གྱི་སེམས་ཡུལ་དུ་བྱེད་དམ།འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་ནི་དོན་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

在一切方面名言施设相同的情况下，有时认识离境，其他则不然，这种差别从何而得？若说是由睡眠等状态改变所致，如果这种情况存在，则仅仅是因为无明扰乱而如是生起罢了。如此则主张他义者的立场将被破除，这个难以预先防范、极为费力的问题将被一个回答彻底摧毁。
难道不应当由见到那些身语表业而推断能发起的心识吗？与他相续相关的显现为表业的认识不应是他人的表业，因为彼等非取及所取生。
对此回答：并非说由显现为他心所发起的表业自性的认识能了知发起的心，而是因为是其果的缘故。表业唯是具有行为和语言相的认识，是从发起心的相续所生。发起心也唯是彼等的近取因，而他相续的认识是增上缘。
对于由表业的近取所生的彼等，由于该关系的假立而成为表业。虽然自他各自经验其显现，但如同眼翳者见到二月一样，因为从无始时来具有如是识之因的习气生起的特殊自性，而决定取一境。
由从一因所生，对自他表业的认识假立为表业。显现为行为等的识从果相生起而了知他心，这些是以他心为境，还是不以之为境？若以之为境，则将成为他义。

།ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་ན་ནི་ཤེས་པས་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཤེས་པར་དེ་འགྲུབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་ མཚུངས་ཏེ།བྱ་བ་དང་ཚིག་དག་གིས་གཞན་གྱི་སེམས་རྟོགས་པ་ལྟར་ན་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རང་གི་སེམས་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དེའི་རྣམ་པ་ཡང་ཤེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་མི་ཤེས་ན་ནི་དེས་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟར་འཛིན། གལ་ཏེ་རྟགས་ཀྱིས་ནི་སྤྱི་རྟོགས་པའི་ ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།སྤྱི་དེ་ཅི་གཞན་གྱི་སེམས་ཉིད་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་གཞན་ཞིག་གམ། འོན་ཏེ་བརྗོད་དུ་མི་རུང་བ་ཞིག་ཡིན། གཞན་ཉིད་དང་བརྗོད་དུ་མི་རུང་བ་ཉིད་དག་ཅིག་ཡིན་ན་ནི་འདིས་སྤྱི་དེ་ཁོ་ན་གཟུང་གི་།གཞན་གྱི་སེམས་ནི་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་འདིས་དེ་ རྟོགས་པར་འགྱུར།སྤྱི་གཞན་གྱི་སེམས་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་དེའི་རྣམ་པ་ཡང་ཤེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏེ་། འདི་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚུལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་འདྲ་བར་སྣང་ ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་འཛིན་ཀྱང་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་མེ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོའི་ ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ།མཐོང་བ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དག་ལ་ཡང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། དོན་བྱེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ལ་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ།འཇུག་པར་བྱེད་པ་དེའི་སྒོ་ནས་སྲོག་ཆགས་གཞན་ཡོད་པར་རྟོགས་ནས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་ཐ་སྙད་དག་ལ་འཇུག་ན། དེའི་དབང་གིས་འབྱུང་བའི་དོན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ནི་འབྲས་བུ་དེ་ཙམ་ལ་སེམས་ཤིང་སྲོག་ ཆགས་གཞན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ།སྐྱེས་བུ་དོན་ཕྱི་མའི་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་མྱོང་བ་ཙམ་གྱིས་རེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་སྔ་མས་ཐ་སྙད་རྫོགས་པས་དོན་བྱས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

若不以之为境，则识如何知道他人心识的存在？因为不知其本性就不可能成立它。对此回答：这个过失是相同的。如果说通过行为和语言了知他心时也以其本性为境，那么此时就应如同了知自心一样而了知其相，这将成为过失。若不了知它，则如何能执取其本性？
若说因为通过标志了知共相故非了知其相，那么此共相是他心自身，还是其他，抑或是不可说？若是其他或不可说，则此仅能取彼共相而非他心，如何能了知它？共相也非他心自身，因为如前所说，若有彼则应知其相，这也非推理之理。
推理不能执取对境的自性，因为将有与现量无别等过失。因此，这不是量。虽不执取其自性，但由于对所欲求的对象无欺故是量。从烟等相生起的认识也非以火等自性为境，因为将有与见无别等过失。
推理也将不能趣入过去等和无自性等，且将有能作用等过失。对于推断他心也确实有对所欲求的对象无欺，因为通过趣入了知有其他有情后，反复趣入言说，由此获得所欲之义。
世间仅思维此果而趣入推断其他有情，因为仅由经验显现为后义差别的补特伽罗的识不能无所期待。由前识圆满言说而作用，故成立为量。

།རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཤེས་པ་སྔ་མ་ ལས་དོན་ཕྱི་མར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ན་མ།དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཚད་མ་ཡིན་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ནམ་ཡང་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བའི་དབང་མེད་པར་མི་ འབྱུང་བས།དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེ་དག་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ། །འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་ནི་རེས་འགའ་བར་དུ་ཆོད་ཀྱང་འབྱུང་སྟེ། དེ་དག་གི་དབང་གིས་སྟོང་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་དང་བརྒྱུད་པ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་འདི་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ ཀྱི་ཤེས་པ་སྔ་མ་རྣམས་བརྒྱུད་དེ་གཡོ་བའི་དབང་གིས་སྐྱེ་བ་ལྟར།དེའི་འོག་རོལ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡོད་པ་དག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲའོ། །རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པའི་རྟེན་གཡོ་བའི་གནས་སྐབས་ཕྱི་མའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཁོ་ན་ལས་བརྒྱུད་དེ་སྐྱེའོ། །དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཅི་ འདྲ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་མི་སླུ་བ་དང་།ཐ་སྙད་ཀྱང་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཅིས་ཀྱང་མི་གཟུང་ངོ་། །གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་འཛིན་ཀྱང་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་གཞན་གྱི་སེམས་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གོ། །ཇི་ལྟར། གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ སེམས་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པར་གྱུར་ན་ནི་དེའི་གཟུང་བ་དོན་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།མི་ཤེས་ན་ནི་དེ་དག་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་ཡིན། ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་འཛིན་པར་ཡང་འགྱུར། འོན་ཏེ་མི་འཛིན་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གནས་མ་གྱུར་བའི་ཕྱིར་རྣལ་ འབྱོར་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་སྤངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་ཡང་།ཐ་སྙད་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྣལ་འབྱོར་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་དེ་དག་ལ་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་གི་།རྗེས་ སུ་བྱེད་པ་གསལ་བར་སྣང་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ།ལས་དང་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྨི་ལམ་བདེན་པ་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་ལ་ཡང་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་རང་གི་སེམས་སྣང་བ་དེ་དང་། རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཁོ་ན་ཉིད་ ཤེས་པ་ལས།གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པར་གཟུངས་བས་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །མངོན་སུམ་དུ་ནི་དེའི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། མི་སླུ་པའི་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་དོ།

在梦中，若不从前识生起显现为后义的识，仅凭这点并不足以使前识成为量，因为此时一切识都是迷乱的。对此回答：此处表业的识永远不会无心的活动而生起，所以它们也由此推断彼等。虽然由迷乱力有时被间断而生起，但并非完全无彼等之力，如前所说，这只是现量与间接的差别而已。
如同前表业识由间接活动力而生，其后位的也是如此。表业识的所依从后位心相续间接而生。它也具有如同推理一样的无欺性和言说，因此决不应舍弃。虽然推断他心不执取其自性，但因无欺故是量，那么由现量知他心者又如何？
若能现量知他心的自性，则其所取将成他义。若不知，则如何是现量知？又如何成为不执取现量境的自性？若不执取，又如何是量？
对此回答：因为未转依，未断除所取能取分别的瑜伽师知他心，也如同见色等一样，由于对言说无欺故是量。由瑜伽力，于彼等生起明显显现随顺他心相差别的识，如同由业和天等加持力而见真实梦境。
于彼等也不生起以他心为境的识，因为彼等也仅由了知与自心显现相同的相，而假立为知他心的名言。由于现量明显显现随顺其相，且无欺故，承许为量。

།བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་ཐམས་ཅད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་ པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པ་དང་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སློབ་དཔོན་དྷརྨཱ་ཀཱི་རྟིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་བི་ཤུདྡྷ་སིཾ་ཧ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དཔལ་བརྩེགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་བའོ།

世尊通达一切义不可思议，因为超越一切相的认识和言说境界。
《他相续成立》论由阿阇黎法称造，圆满。
由印度堪布毗输陀僧诃与大译师比丘吉祥积校译、校对并审定。
[注：这是一段典型的藏文佛典结尾，包含了造论者、译者信息以及对佛陀智慧的赞叹。其中"法称"（དྷརྨཱ་ཀཱི་རྟི，Dharmakīrti）是印度著名的佛教逻辑学家。]

། །།

我理解您是在用句尾的藏文标点符号 ། །། 来表示文本结束。这是藏文中用来标记文本或章节结束的标点符号，相当于汉文的"终"。
如果您有新的藏文需要翻译，请随时提供。我会按照您要求的原则进行翻译：
完整直译不分段
保持原文结构和语义
使用自然的汉语表达
准确处理逻辑连接词
不意译缩略
保留重复内容
保持对仗结构
对种子字和咒语提供完整注释（藏文、梵文天城体、罗马拼音和汉语含义）

